Wat beleef je tijd, ruimte en afstand toch anders als je hardloopt. Anders dan je die tijd, ruimte en afstand beleeft als je er wandelt of fietst, bedoel ik. Hoe zou dat komen?

Afgelopen week liep ik met mijn dochter in de wagen door het Westerpark. Fijn park, hoor, dat Westerpark. Omdat zo’n kind van vijf weken niets terugzegt, heb je alle tijd en stilte om je gedachten te laten gaan. Het zal ook het tempo zijn dat zich leent voor mijmeren.

Als je hardloopt door een park, een bos of gewoon door de stad, maak je die omgeving intenser mee. Is mijn ervaring. Misschien is dat omdat je je overgeeft aan de ruimte waar je doorheen loopt, al rennend laat je je gaan. Het geluid van je adem, je voeten op de grond, de wind langs je oren, geruis van bomen, riet, vogels; het hypnotiseert. Veel meer dan wanneer je door diezelfde omgeving kuiert.

Een stad voelt ook anders als je je er hollend doorheen spoedt. Mijn ervaring is dat je je een stad een beetje toe-eigent als je er hardloopt. Amsterdam leent zich trouwens supergoed voor hardlopen. Moet je wel heel vroeg gaan. ’s Ochtends vroeg langs de grachten rennen, af en toe uitwijkend voor een vuilniszak, een hondendrol, een wieldop of een omgevallen fiets. Urban obstacle running; een aanrader.

Die andere beleving van tijd, ruimte en afstand wordt nog leuker, magischer zelfs, naarmate je langer hardloopt en je actieradius groter wordt. Zo liep ik afgelopen winter een paar keer naar mijn broer en zijn gezin in Almere. De schoonheid van die route staat in schril contrast met het beeld dat ‘Almere’ oproept. Maar, hoe geweldig is het om te voet die kilometers te kunnen afleggen? Zeker als je in de verte auto’s in een file ziet staan. Ik heb dat stuk ook een keer of wat gefietst en dat is toch anders. Minder direct.

Ga hardlopen. Echt.