Als verkondiger van het hardloopevangelie houd ik het graag positief. In het merendeel van mijn schrijfsels op deze plek lukt dat ook, die positieve noot raken. Maar laten we wel wezen, het kan niet altijd feest zijn. Daarnaast is het niet goed om van je hart een moordkuil te maken, dus vandaag aandacht voor een paar dingen die mij storen als hardloper.

Niet dat ik (uiterst links) een hekel heb aan wielrennen, maar wel aan het gedrag van wielrenners in het verkeer. (Trois Ballons, 2014)

Wat gebeurt er toch met mensen, vooral mannen, als ze een wieleroutfit aantrekken? Holy crap. Een cocktail van blindheid, lompheid, en forse zelfoverschatting maakt van vriendelijke mannen gevaarlijke, schreeuwende idioten. Die denken dat het okay is om in een drukke stad met 35 kilometer per uur over het fietspad te razen. Of erger nog, door een park. Dat kan dus niet, MAMIL, Middle Aged Man In Lycra! En kap eens met schreeuwen als je er langs wilt, wat denk je zelf?

En nu we het toch over fietsers hebben; wist je dat heel veel parken voetgangersgebied zijn? Dat klinkt nogal logisch, maar voor fietsers bieden parken vooral een manier om stoplichtloos van a naar b te komen. Dat is op zich natuurlijk prima, zolang de fietser zich realiseert dat hij of zij op bezoek is, te gast in voetgangersgebied. Ik schat dat 80 procent van de colonne die zich dagelijks op twee wielen door het Amsterdamse Vondelpark of het Westerpark – en sinds kort ook Rembrandtpark – verplaatst nog nooit de bordjes heeft zien staan die bij alle parkingangen staan: voetgangersgebied, fietsen toegestaan.

Dat het park voor voetgangers is bedoeld, betekent niet dat je met z’n zessen op een rij het pad hermetisch mag afsluiten. Dat is asociaal. Maar het betekent wel dat al die opgefokte dames en heren met hun agressieve fietsbellen en dito gedrag honderd toontjes lager moeten zingen. Immers: je bent te gast. Wil je geen last van wandelaars, honden of hardlopers hebben, dan moet je lekker op het fietspad gaan rijden.

Scooters. Oh mijn god, scooters. Die stinkende, lawaaiige bromvliegen from hell. Veel van mijn collega’s bij de Vondelgym berijden er een. Ergens snap ik dat, omdat ze regelmatig de hele stad door moeten en soms ook nog met een grote zak bokshandschoenen, een paar kettlebells of pads. Maar toch. Een beetje sportman fietst toch? Koop een racefiets! Beter voor jou, beter voor het milieu, beter voor de sfeer op straat. En veiliger. Met iets te grote regelmaat zie ik ongelukken met scooters gebeuren. En als hardloper heb je het liefst zo min mogelijk gif uitstotende voertuigen in de stad.

Zo. Tot zover mijn ergernissen. Verder is alles goed!