Een enorme hoeveelheid hardlopers gaat zondag onderweg van Amsterdam naar Zaandam. Het grootste hardloopevenement van Nederland, de Dam tot Damloop, barst vanaf de ochtend los. Tot een heel eind in de middag braakt de startboog op de Prins Hendrikkade startgolf na startgolf uit in de IJtunnel. De eerste golf vertrekt om 10:19 uur, de laatste om 14:55 uur (!). Dat zijn een hoop rennende mensen.

Vorig jaar en het jaar daarvoor liep ik er ook tussen en in die twee edities heb ik een haat-liefdeverhouding met de D tot D ontwikkeld.

Geen loop in Nederland waar het langs het parcours zo ontzettend gezellig is. Overal in Amsterdam Noord en Zaandam waar een partytent kan staan, staat er een. Hazes of house uit de speakers, de buren allemaal vanaf vroeg aan het pimpelen, de kinderen in de weer met bekertjes water voor de lopers; een grote, gezellige chaos. Uniek. Liefde. Prachtig om door een dikke haag mensen op de finish af te stormen.

Ook heel bijzonder is het om door de IJtunnel te rennen. Zeker omdat daar steevast een drumband staat te spelen. Dat geeft je een gevaarlijke stoot adrenaline. De tunnel loopt het eerste deel natuurlijk iets af, je bent net begonnen en zo fris als een hoentje, de drummers stuwen je voort en voor je het weet loop je veel en veel harder dan gepland en dan goed voor je is. En dan begint de helling naar boven. Met direct na de tunnel een niet erg inspirerend stuk asfalt. Hier kom je dan ook de eerste wandelaars tegen. En die moeten nog 14 kilometer.

“Sorry, mag ik er even langs? Joe, bedankt!”

Daar heb je meteen een minpuntje van dit mega-evenement: er doen heel veel, heel slecht voorbereide lopers aan mee. Deze vierdaagsewandelaars zorgen nog wel eens wat extra opstoppingen op het parcours. Naast goed gevulde EHBO-posten, volle wachtkamers bij fysiotherapeuten en een x aantal ambulanceritten.

Opstoppingen. Het grootste nadeel van de Dam tot Damloop. Als je niet in de voorste vakken start en je wilt een beetje doorlopen, ben je genoodzaakt ongeveer twee keer de afstand af te leggen. Slalommen en door de berm crossen (de foto illustreert dit aardig). Het is zo ontzettend vol op het parcours dat het bijna niet mogelijk is om op links ruimte te laten voor snellere lopers. Dan heb ik het nog niet eens over de recreanten die sowieso niet aan de kant gaan, omdat ze vinden dat de Dam tot Damloop een polonaise hoort te zijn. Ik heb serieus een keer ‘heb je haast of zo?’ toegebeten gekregen.

En nu kap ik met zeuren. Wie een snelle tijd wil lopen, moet zorgen dat hij of zij een wedstrijdlicentie bemachtigt of moet gewoon lekker ergens anders 10 Engelse mijl gaan lopen. Of beslissen om zich gewoon lekker over te geven aan de gezelligheid die de Damloop brengt. Want gezellig, dat is ‘ie!