Als je fanatiek sport krijg je ‘m regelmatig, de vraag of al dat gesport nu wel gezond is. Die vraag komt natuurlijk altijd van lieden die zelf weinig tot niets aan intensieve lichaamsbeweging doen. De vraag wordt volgens mij vooral gesteld aan duursporters (hardlopers, fietsers, triatleten) en aan mensen die vaker dan twee keer per week de sportschool bezoeken. Fanatieke snowboarders, voetballers of hockeyers kunnen ongestoord hun hobby uitoefenen terwijl de kans op botbreuken en schedelbasisfracturen bij die sporten veel groter is.

Foto: Nanda Hagenaars

Een marathon lopen is niet gezond. Dat kan ik ondanks mijn gebrek aan medische scholing wel zeggen. Als ik na ruim 42 kilometer over de finish kom geeft mijn lichaam tientallen signalen die zeggen ‘dit is niet okay’. Dan wil ik in foetushouding op de grond liggen en een tijdje niet meer opstaan, maar dat doe ik niet omdat ik weet dat als ik toegeef aan die neiging, ik niet meer overeind kom. Vaak ben ik misselijk; de inspanning, het vochtverlies, de genuttigde energiegels. Kortom: it ain’t pretty.

Om deze glorieuze staat van zijn te bereiken moet er ook nog eens flink getraind worden. Zelf maak ik in de aanloop naar een marathon trainingsweken van tussen de 70 en 100 kilometer. Is dat gezond? Op kortere termijn maak je je lichaam sterk genoeg om een marathon te kunnen lopen en om dat op een voor een recreant aardig tempo te doen. Maar ik geloof niet dat het op de lange termijn goed voor je is om heel lang dat soort trainingsarbeid te leveren.

Om een optimaal gezondheidseffect te bereiken zou je iedere dag een half uur moeten bewegen. Stevig wandelen of aardig doorfietsen zou al voldoende zijn. Genoeg dus om de hartslag iets omhoog te brengen en gewrichten, pezen en spieren soepel en in beweging te houden.

Bepaald geen trainingsroutine waar het hart van een bevlogen sportmens harder van gaat kloppen.

Is het dus ongezond wat ik doe, het trainen voor en het lopen van marathons? Voor het antwoord op die vraag kijk ik naar het nettoresultaat. Ja, heel veel kilometers maken en jezelf twee keer per jaar helemaal ziek lopen is een aanslag op het lichaam. Maar om dat te kunnen doen moet ik op mijn voeding letten, moet ik zorgen dat ik voldoende slaap krijg, ben ik wekelijks uren buiten, krijg ik meer dan genoeg lichaamsbeweging, is mijn mentale gezondheid vele malen beter dan die was in mijn inactieve jaren en ben ik een vrolijker mens.

“Maar het kan toch ook wel iets minder?” Ja, dat zou kunnen. Maar in deze fase van mijn leven vind ik het juist lekker om stevig te trainen. Ik geloof dat ik het nu nog in me heb om een paar redelijk snelle marathons te lopen en daar moet ik nu eenmaal ook hard voor werken. Over een paar jaar zal ik een paar tandjes terug moeten schakelen, wil ik deze mooie sport kunnen blijven beoefenen. Want dat is het plan; hardlopen tot op hoge leeftijd. Of het gezond is om als bejaarde een marathon te lopen? Volgens de wetenschap vast niet, maar hardlopers weten wel beter.