Je hebt het druk. Die drukte begint in je agenda, maar woekert minstens zo hevig in je hoofd. Nu een hardlooptraining inplannen, is nog een extra agendapunt. Laat maar even, toch?

Je kunt al twee dagen niet door je neus ademen, je keel kriebelt onafgebroken en als je een trap op loopt, lijken je benen van lood. Hardlopen? Wat denk je zelf?

Beide situaties deden zich de afgelopen week voor en de drang om het even te laten lopen – of juist niet dus. Maar inmiddels weet ik dat ik niet blij word als ik niet loop. Over een week of 14 staat bovendien de Amsterdam Marathon op de agenda, dus staat er meer op het spel dan alleen psychisch welbevinden.

Het stemmetje dat ik het zwijgen moet opleggen zegt dat het toch geen zin heeft als ik snipverkouden ben en papbenen heb of als ik toch niet langer dan een half uurtje kan lopen. Dat stemmetje kraamt onzin uit. Een half uurtje is ook goed. En wat die papbenen betreft; je hoeft de lat niet knetterhoog te leggen, maar kunt ook gewoon even kijken wat de dag brengt.

Zo was ik vandaag van plan om een intervaltraining te lopen. Twee kilometer warmlopen, dan zes keer 800 meter hard met rustpauzes van 90 seconden ertussen. Twee kilometer uitlopen. Toen ik vanochtend om 6:30 uur door mijn dochter wakker werd gemaakt, wist ik dat die 800 meters niet heel hard zouden gaan. Even schoot door mijn hoofd om maar gewoon een rustig duurloopje te doen.

Een goede tip op zo’n slappe dag is om wel die geplande intervaltraining te doen, maar om de intervallen te lopen op gevoel. Dus niet te veel op je horloge kijken. Aan het begin van je 800 meter ga je versnellen, niet als een kogel wegschieten, maar snelheid opbouwen. Je drukt als het ware het gaspedaal steeds een beetje in, niet plankgas zoals je zou doen op een dag dat je wel sterk bent. En afmaken! Na herhaling nummer vier vond ik het eigenlijk wel genoeg, maar wat ben ik achteraf blij dat ik vijf en zes toch gelopen heb.

Een wel uitgevoerd plan geeft je een enorme bak voldoening en energie én je bent consistent gebleven. Weet je jezelf een paar keer tegen al je gevoel in toch naar buiten te slepen, dan wordt dat in de toekomst steeds makkelijker. Je bouwt er echt iets mee op, mentale veerkracht.

Het is zeker geen ramp als je een training eens niet op de voorgenomen snelheid en intensiteit uitvoert. Het is wel heel jammer als je helemaal niet gaat lopen. Hou je die loopmachine een beetje in beweging, dan komt die pure snelheid vanzelf wel weer. Dat is beloofd.

Happy runnings!