Zaterdag 20 mei was het zo ver… het NK Teams.

Even een korte introductie;

Net als met voetbal en hockey heb je in de atletiek ook verschillenden divisies binnen de competitie. Het NK Teams is te vergelijken met de eredivisie van het voetbal alleen bij atletiek is het maar één wedstrijd. Het is de bedoeling om zo veel mogelijk punten te verzamelen.

De puntentelling gaat als volgt; Er doen 8 teams mee aan het NK. Per onderdeel mag je maar een atleet selecteren. De atleet die eerste wordt krijgt 8 punten degene die laatste wordt krijgt er 1. Er wordt afgesloten met twee estafettes 4×100 meter en 4×400 meter.

Zoals ik al eerder vertelde, zaterdag 20 mei was mijn eerste wedstrijd. Ik loop mee in de 4×400 meter estafette. Best spannend omdat juni 2016 mijn laatste wedstrijd was. Er spoken allerlei vragen door mijn hoofd zoals: ‘kan ik het nog wel? Schat ik mezelf niet te goed in? Hoeveel pijn gaat het deze keer doen? Wat als ik te hard start en heel snel verzuur?

Met andere woorden ik ben zenuwachtig. Gelukkig heeft dat geen invloed op mijn nachtrust en eetlust. Daarnaast vind ik het wel lekker dat ik mijn eerste wedstijd in een team loop. Dan word ik nog niet geconfronteerd met een eventuele teleurstellende tijd.

Ik vertrek aan het begin van de middag richting Den Haag. De 4×400 meter is het laatste onderdeel dus ik hoef niet vanaf 11 uur aanwezig te zijn.

Als ik bij de atletiekbaan aankom is het heerlijk zonnig. Alleen de wind is vrij hard. Ach ja. Daar heeft iedereen last van. De ploegleider bespreekt met ons de volgorde van loopsters. Ik merk dat ik steeds meer spanning in mijn lijf krijg. Ik start liever niet. De eerste ronde wordt in banen gelopen. De tweede loper mag naar 100 meter naar baan 1 waarna iedereen “achter elkaar” loopt. Ik loop liever achter iemand aan zodat ik kan jagen. Er wordt dan ook besloten dat ik als tweede loop.

Ruim een uur voor de start beginnen we als team met onze warming up. We lopen een aantal rondjes op het gras. We rekken en kletsen wat. Ik merk dat ik steeds zenuwachtiger word. Ik sluit me een beetje af voor alles om me heen en neem in mijn hoofd mijn race door.

We moeten ons melden in de callroom, hier worden alle teams verzameld en word je clubtenue en spikes gecontroleerd.

Dan is het eindelijk zover…. We lopen naar de start. Ik ben nu op van de zenuwen en super geconcentreerd.

Het startschot klinkt en de eerste loopster gaat van start. Ik trek mijn tight en shirt uit en loop naar het wisselvak. Hier maak ik nog wat sprongen en sla ik op mijn bovenbenen. Nu gaat de knop helemaal om. Ik volg de race van onze startloopster en ze komt steeds dichterbij. Ik zie dat ze het zwaar heeft dus moedig ik haar het laatste stuk aan. Als ze dichtbij genoeg is begin ik een soort zijwaartse huppel in te zetten. Ik hou haar goed in de gaten zodat ik niet te hard wegloop maar het is ook niet de bedoeling dat ik stil sta en dat ze tegen me aan loopt. Ik krijg het stokje en ik ben weg. Bij het uitkomen van de eerste bocht merkt dat we laatste liggen. Ik loop makkelijk naar het meisje voor me hou me een stukje in en merk dat ik nog veel over heb. Ik plaats een flinke versnelling en sprint haar voorbij. De versnelling trek ik vrij “makkelijk” door. Het verbaasd me dat ik het zo lang volhou en de verzuring uit blijft. Ik krijg het meisje wat op de 6e positie loopt in t vizier. Daar wil ik naar toe! Ik merk dat ik nu loop te werken, het tankje is leeg. Het lukt me niet om haar in te halen voor de volgende wissel maar er is een flink gat dicht gelopen. Over de finish gekomen doet alles pijn. Ademhalen, mijn kuiten, hamstrings en bovenbenen. We moedigen met z’n alle de laatste loopster aan. We worden uiteindelijk 5e, ik ben trots op het team!

Nu alle onderdelen achter de rug zijn worden alle punten bij elkaar opgeteld en is er een eindstand. We zijn met het team van Phanos Amsterdam 4e van Nederland geworden, een mooie prestatie!</p>\n<p>&nbsp

Volgende week vertrekken we met het team naar Portugal, Leiria. Hier doen we mee aan de Europacup voor clubteams. Spannend!!