Het gebeurd niet vaak dat je naar het buitenland gaat voor
een wedstrijd maar vrijdagochtend 26 mei is het zo ver, vertrek naar Portugal
voor de Europa Cup.

Super leuk en spannend tegelijk.

Nog best een flinke reis; een vlucht van 3 uur en een
transfer van 2 uur naar ons hotel in de buurt van Leiria, waar de wedstrijd op
zaterdag gehouden wordt. Voor mij staat er weer een 400 meter in de estafette
op het programma.

Bij aankomst worden we ontvangen door een dame van de
organisatie. We krijgen allemaal een tas met info, een shirt en onze
accreditatie. Net echt zo’n accreditatie, daar zie je alle ‘grote’ atleten
altijd mee lopen als ze aan (internationale) toernooien deelnemen. Een accreditatie
moet je altijd bij je hebben. Het is een kaart waar je naam op staat en in
welke gebieden je mag komen.

Daarna gaan we naar de atletiekbaan naast ons hotel, lekker
even loslopen na zo’n vermoeiende reis.

Na het lopen ga ik meteen naar de fysio. Mijn enkel en kuit
zitten wat vast. Waarschijnlijk omdat ik iets te enthousiast mee heb gedaan met
Train The Trainer Kickboksen. Misschien de volgende keer toch maar iets
voorzichter met wedstrijden in het vooruitzicht.

Na een goede maaltijd hebben we een teambespreking en nadere
kennismaking waarbij iedereen verteld wanneer zij tevreden zou zijn met haar
prestatie.

Na een goede nacht slapen is het zo ver, de wedstrijddag!

Eerst lekker ontbijten en daarna rustig klaarmaken voor een lange dag.

Douchen en dan komt toch wel een belangrijk onderdeel van de voorbereiding namelijk mijn tas pakken. Eerst gooi ik alles op m’n bed: clubtenue, spikes, extra kleding, bakje whey proteïne en creatine, paspoort (want we kunnen een dopingcontrole krijgen) en een grote fles water. Vervolgens prop ik alles in m’n tas. Structuur is key, bij mij is het soms ver te zoeken.

Mensen die mij een beetje kennen of me vaker gezien hebben, weten dat ik soms geen of een minimale hoeveelheid make-up draag. Dan volgt nu een stukje wat je misschien niet bij mij verwacht of juist wel ….

Na het pakken van mijn tas is het tijd voor mijn make-up. Ik gebruik eigenlijk alleen maar mascara en soms een beetje concealer. Maar als ik tevreden ben over hoe mij wimpers gekruld zijn voel ik me zekerder. Dat zal niet direct invloed hebben op wat mijn benen doen maar tussen de oren speelt dat zeker mee.

Als ik alles naar tevredenheid op mijn wimpers en gezicht heb gesmeerd, ga ik om 11 uur naar beneden. Het laatste groepjes atleten, waar ik ook bij hoor, wordt opgehaald door een busje. Het grote wachten gaat beginnen, ik doe namelijk mee aan het laatste onderdeel van de dag wat om 6 uur van start zal gaan.

Ik doe wat spelletjes met mijn teamgenoten en atleten uit Den Haag, zij vertegenwoordigen Nederland bij de mannen. Ondertussen moedig je iedereen aan die haar onderdeel doet. Het Team gaat als een speer! Er zijn een flink aantal eerste en tweede plaatsen. Als we te tussenstand horen staan we zeer veilig op de 2e plaats.

Om een uur of 5 begin ik aan mijn warming up samen met de andere meiden van de 4×400 meter. De zenuwen beginnen nu alweer te komen. Ik merk dat ik een beetje moe ben en neem een cafeïne pil. Ik drink geen koffie of andere dranken met cafeïne dus zo’n pil werkt als een trein. Adrenaline begint te komen maar ik voel me niet super scherp.

Een half uur voor aanvang van het onderdeel moeten we ons melden in de callroom. Hier worden we helemaal gecheckt: spikes en clubtenue. We mogen de baan op, eerst alle startloopsters dan alle nummers twee enz. Ik maak nog even een korte versnelling, maar dan moet ik met de andere tweede loopsters tussen de hekken gaan staan. Het startschot klinkt en na ongeveer een halve minuut mogen we de baan op. Het gaat een beetje chaotisch. Juryleden lopen in de weg en ze laten ons bijna bij de verkeerde markering op de baan starten. Gelukkig sta ik op tijd klaar want de startloopster van ons estafetteteam komt eraan. Ik moedig haar het laatste stukje aan en dan heb ik het stokje. In de bocht haal ik meteen het meisje uit Luxemburg in. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat ik tegelijk met een meisje in een van de buitenste banen de bocht uit kom. Dit prikkelt mij om nog even aan te zetten zodat ze me niet voorbijkomt. In de tweede bocht loop ik iets van haar weg maar ik merk dat de vorm niet hetzelfde is als tijdens het NK Teams. Bij het uitkomen van de bocht is het tankje op en moet ik echt moeite doen om vooruit te komen. Ik geef het stokje aan de derde loopster en weer doet alles pijn, kuiten hamstrings en billen. Ik struikel bijna omdat ik mijn voeten niet meer op kan tillen. Samen met de startloopster moedigen we de ander twee meiden aan. Uiteindelijk worden we 4 e bij de 4×400 meter. Ik ben niet helemaal tevreden over mijn prestatie. Ik had midden op de dag even moeten loslopen zodat ik mijn lichaam al wat eerder wakker had geschud. Goed om mee te nemen voor een volgende keer.

We komen nog nahijgend aan bij de rest van het team. High fives, knuffels en een hoop vrolijke gezichten; we zijn tweede geworden!!!

We gaan met het hele team het veld op voor een team foto. We worden bedolven onder een mannenteam uit Italië #photobomb. Nog even een foto met de mannen van Haag Atletiek en dan is het zover: de prijsuitreiking.

Juichend lopen we naar het podium en iedereen gaat mee, ook onze staff.

Nadat we ons eerste feestje gevierd hebben, eten we in het stadion.

Na het eten dansen we onze spierpijn weg en ga ik nog even op boevenpad met de hink-stap-springster. Met als buit: een vlag van het evenement. Die krijgt een mooie plek in het krachthonk van Phanos.