Sinds de dag dat ik de yoga heb ontdekt is er nagenoeg nooit een moment geweest dat ik ervoor gekozen heb in bed te blijven liggen, voor de tv te blijven hangen of naar een feestje te gaan wanneer mijn practice op de agenda stond. En het stond, en staat nog steeds, veelvoudig in mijn agenda genoteerd. Op het moment dat ik op mijn matje sta daalt de rust over me heen, krijg ik de volledige controle over adem, lichaam en geest en ben ik voor een uur of anderhalf in een ander universum. Soms kom ik compleet uitgewrongen en leeg de les uit gestrompeld, soms volledig gereset en vol nieuwe energie, maar sowieso met een voldaan gevoel.

Wanneer je verliefd bent geworden op de yoga, zeker in een stad als Amsterdam, kun je overal en nergens alle mogelijke soorten en maten lessen gaan uitproberen. De ene docent past beter bij je dan de andere, de sfeer in de ene studio voelt beter of ‘het soort’ mensen dat er komt is fijner en daarnaast komt er ongeveer dagelijks een nieuwe yoga stijl bij. In het begin lijkt het allemaal heel bijzonder, maar wanneer je veel lessen hebt gevolgd, zie je toch dat grote delen overlappen en voegt al dat nieuws vaak niet echt iets toe. Het heeft uiteindelijk allemaal dezelfde roots, alleen worden de accenten steeds wat anders gelegd. Blijkbaar moet ook de yoga blijven ontwikkelen in onze “moderne’ wereld.

Zoveel maakt het voor mij inmiddels niet meer uit al die stijlen en als je een beetje bekend bent met de lessen kun je alles zo licht of zo zwaar maken als je zelf wil. Totdat je, en dat is tegenwoordig zo goed als onoverkomelijk, in een Yin les belandt. Op de roosters van de meeste yoga scholen komen er meer en meer Yin lessen bij en zo kon het gebeuren dat ik ooit eens een lesje wilde gaan doen die eerst een lekkere Strong Flow was, maar was omgezet in een Yin, omdat daar meer vraag naar was. Met een zuur gezicht ging ik het dan maar een keertje uitproberen. En ja, …… de eerste Yin les vond ik verschrikkelijk. Aan alle techniek die ik had geleerd werd plotseling totaal geen waarde meer gehecht, we hebben drie liggende en vier zittend poses gedaan en de korte pose duurde drie minuten. Ik was meer gewend aan de duur van drie ademhalingen.

Voor veel mensen (zoals ikzelf) lijkt het toch echt of je, zeker in vergelijking met de andere stijlen, gewoon heel weinig doet in zo’n lesje. Waarom zou je een paar minuten blijven heel oncharmant blijven hangen in zo’n suffe pose, als je agenda overvol is of je ook gezellig met je vrienden op pad kan gaan? Je gaat je toch niet zo’n tijd zitten vervelen? Aan de hele les komt geen druppeltje zweet te pas. Dus wat moet je hiermee? Feiten wilde ik graag. Ik had altijd het idee, wanneer ik daar mijn tijd lag te verdoen, dat ik dit net zo goed thuis kon doen. Dan kon ik ondertussen nog een filmpje kijken ofzo. Constant bleef het klein Yang-mannetje op mijn schouder roepen dat Yin yoga nep-yoga is en dat mensen die über stijf zijn hier alleen naar toe gaan omdat ze een echte yoga les niet bij kunnen houden.

Omdat ik echt volledig niets begreep van de Yin yoga, leek het me verstandig om misschien wat lessen van andere teachers en op andere scholen te volgen. Ik heb er heel wat afgewerkt zonder er ook maar iets meer van te kunnen maken. Tot ik naar een les ging van iemand die zelf ook veel andere yoga vormen deed. Alsof ze mijn gedachten kon lezen, begon ze de les met te vertellen dat Yin yoga voor velen voelt als verspilling van tijd, dat je er snel verveeld voelt, dat tijdens je les je in je hoofd alle tijd en ruimte ontstaat om je gedachten totaal op hol te laten slaan en als laatste, maar meest belangrijke punt, dat het natuurlijk geen lichamelijke workout is. En dat je nog weg kon gaan om iets leukers of zinnigers te gaan doen.

Ze begon met een oefening die vijf minuten zou duren en vertelde ondertussen dat we tegenwoordig dag en nacht ‘aan’ staan. Je bent altijd druk met werk, sociaal leven, hobby’s, social media, lekker aan het multi-tasken en de to-do-lists blijven maar langer worden. Geen moment meer waarop je je hoofd even leeg maakt, je kunt uploaded en resetten. En wanneer je jezelf er van overtuigd hebt eindelijk een keertje te mogen ontspannen, dat je hoofd dan vaak volledig zijn eigen gang gaat. Dat is al eeuwen zo, zei ze. In de Yoga Sutras, die zo’n 2500 jaar geleden geschreven zijn, wordt yoga gedefinieerd als ‘the stilling of the movements of the mind’. De gedachten werden toen al gezien als een barrière voor je innerlijke vrede. Halverwege de les begon ik te merken dat ik inderdaad misschien eens moest observeren wat voor loopjes mijn gedachten allemaal met mij nemen. Focus en ademhaling en “in het moment zijn” klonken in eerste instantie zinloos, maar toen ik het uit pure verveling ging uitproberen, leek het ineens toch veel meer te kunnen doen dan ik had verwacht. Mooi. Klein pluspuntje voor de Yin yoga les.

Lichamelijk daarentegen zag ik nog steeds het nut niet. En precies op het moment dat ik dat dacht kwam de uitleg over het feit dat Yin er niet is om je lichaam en je spieren in actie te brengen, maar juist om zoveel mogelijk spieren los te laten. In tegenstelling tot veel andere sporten en yoga stijlen richt je op het bindweefsel en de gewichten in het gebied waar je de rek voelt. Deze zijn stijf en niet elastisch zijn. Wanneer je langer in je poses blijft, los laat en ontspant werk je hard aan de de flexibiliteit van de gewrichten en het bindweefsel eromheen. Paul Grilley, de grondlegger van de Yin yoga, legt uit dat je bijvoorbeeld bij atleten vaak kan zien hoe belangrijk het is. Zij beëindigen hun carrière niet vanwege gebrek aan de spieren, maar door problemen met hun gewrichten. Dat vond ik nuttig. Nog een pluspunt.

Toen de lerares in het laatste deel van de les nog even meldde dat je het grootste effect bereik voor jezelf wanneer je Yin yoga beoefent in combinatie met een yang vorm of een andere actieve sport ,was ik om. Ik hoefde de Yin yoga niet meer te vergelijken met de andere vormen van de yoga waar ik zo gelukkig mee was. Geen concurrentie. Het lijk mij de enige (lichamelijke) yoga vorm die echt anders is. Andere effecten heeft. En anders hoeft zeker niet slechter te zijn. De Yin is niet meer de vreemde eend in de bijt, maar een Yin kers op de grote yoga taart. En af en toe eet ik die ook met veel plezier op.