Het onmogelijke mogelijk

Het zou onmogelijk zijn. Wie een mijl liep in minder dan vier minuten zou sterven, een mensenlichaam kon dat niet aan. Op 6 mei 1954 werd Roger Bannister de eerste man die het deed. Op een atletiekbaantje in Oxford liep de geneeskundestudent 1600 meter in 3 minuten 59 seconden en 4 tienden. Dat was op zichzelf al een wonder, maar wat erna gebeurde was eigenlijk nog veel interessanter.

Slechts 46 dagen na Bannisters prestatie liep de Australiër John Landy in de Finse stad Turku de mijl in 3:57.9. Nog geen twee maanden later stonden Landy en Bannister tegenover elkaar in een race die de geschiedenis is ingegaan als The Miracle Mile. Dit keer liepen beide mannen onder die tot voor kort onhaalbaar geachte vierminutengrens. Het jaar erop braken nog drie atleten de grens en binnen 2,5 jaar waren er tien hardlopers die het voor elkaar kregen.

Alsof Bannister een geheime code had gekraakt, die het mogelijk maakte dat atleten onder de vier minuten konden duiken. Dit wordt wel het Bannister-effect genoemd. Iemand slecht een magische grens, waardoor die grens zijn magie verliest en menselijk wordt, haalbaar. Landy was al een paar keer heel dicht bij de 4 minuten in de buurt geweest, maar pas nadat Bannister het deed, was de ban gebroken.

In 2011 liep de Amerikaan Dakota Jones een FKT (fastest known time) op de onder trailrunners befaamde double crossing van de Grand Canyon, ook wel ‘rim to rim to rim’ genoemd. Heen en weer door de Grand Canyon in Arizona. Ruim 68 kilometer lang met meer dan drie kilometer klimmen. Jones deed het in 6:53:58. Na zijn record voorspelde hij dat binnen vijf jaar iemand het in een tijd onder de zes uur zou doen. Dat was op dat moment nogal een gewaagde uitspraak, totdat Jim Walmsley verscheen op trailtoneel. Walmsley heeft nu het record op 5:55 gezet en heeft daarmee zo’n beetje de regels herschreven van hoe je een route en een afstand als de Double Crossing aanpakt.

Het meest sprekende voorbeeld van het Bannister-effect zie je momenteel op de marathon. Okay, er is daar maar een iemand die alle anderen overheerst, maar die creëerde een Bannister-effect voor zichzelf. Eliud Kipchoge won alles wat er te winnen viel, maar liep tot september 2018 nog nooit een wereldrecord. Dat stond sinds 2014 op naam van zijn landgenoot Dennis Kimmetto, die in Berlijn 2:02:57 liep. Een aantal lopers, onder wie Kipchoge, kwam heel dicht in de buurt van die tijd, maar allemaal bleven ze op een paar seconden steken.

Nu heeft Kipchoge in 2017 de marathonafstand afgelegd in 2:00:25. Veel en veel sneller dan iemand tot een paar jaar geleden voor mogelijk had gehouden. Puntje: het was geen officieel wereldrecord, want Kipchoge kreeg hulp van steeds wisselende tempomakers en werd uit de wind gehouden door een groot scherm dat voor hem uit werd gereden, vast gemaakt op een auto die ook nog eens exact het recordtempo reed. Maar, de Keniaan had wel degelijk de 42,195 kilometer afgelegd in krap boven de twee uur. Ik twijfel er niet aan dat deze prestatie op Kipchoge het Bannister-effect had en hem in staat stelde om in september 2018 het wereldrecord van Kimmetto te verbreken. Wat zeg ik, te verpulveren. Kipchoge liep 1 minuut 18 van het oude record af. Monsterlijk, maar voor hemzelf geen verrassing meer.

En ook jij hebt waarschijnlijk het Bannister-effect wel meegemaakt in je hardlopen. Die ene race die zo ontzettend lekker gaat en waarin je een flinke hap van je persoonlijk record neemt. Dat moment waardoor je ineens ziet dat je veel meer kunt dan je tot dan toe voor mogelijk hield. Mijn laatste marathon was zo’n moment. Ik liep ineens weer veel sneller dan ik nog in de benen dacht te hebben en kwam dicht in de buurt van de 3 uurgrens. Nu denk ik: let’s go for it!

Shopping cart

Subtotal
Shipping and discount codes are added at checkout.
Checkout