Je kunt voor een heen- en weertje gaan, maar veel liever loop je een rondje. Linksaf de deur uit en terugkomen vanaf rechts, zo ziet de licht dwangmatige hardloper zijn hardlooproute het liefst. Geen meter over hetzelfde stuk.

Het loont driedubbel en dwars om even de tijd te nemen om een rondje uit te zetten. Ten eerste omdat je dan nog eens op nieuwe looproutes komt. Je weet dat elke keer hetzelfde stuk lopen je na verloop van tijd stierlijk gaat vervelen. Ten tweede is er het genoegen van dat bijna perfecte rondje uitvogelen; zo’n route die precies tien kilometer is, waar je hoogstens een of twee stoplichten tegenkomt, waarvan tachtig procent autovrij is, waarin een stukje onverhard zit, een klein klimmetje misschien. Zo’n rondje.

De uitdaging voor de obsessief-compulsieve rondjesplanner komt als er een buitenlandse trip op de planning staat. In je eigen stad weet je inmiddels wel hoe en waar het lekker loopt en hoe je voorkomt dat je een stoeptegel twee keer raakt, maar ook op vakantie wil je natuurlijk ook geen saaie ‘out and back’ langs de weg voor je hotel lopen. Daarbij wil jij, de avontuurlijke hardloper, als eerste de omgeving hebben verkend. Ja toch?

Hoewel ik de app Nike + op mijn telefoon regelmatig en hartgrondig vervloek, is het bijbehorende platform op pc of laptop goud waard voor het plannen van mooie hardlooproutes. Inzoomen op de plaats van bestemming en plannen maar. Mijn ervaring is dat echt ieder geitenpaadje erop staat. Zelfs onverharde wegen door de Egyptische woestijn worden aangegeven.

En dan komt die eerste loop in een nieuwe omgeving. Alles is anders; het is warm, het ruikt anders, meestal zin er geen fietspaden waar je veilig op kunt lopen, daarom lichte spanning of automobilisten rekening met een hardloper houden. Ga je honden tegenkomen? En bovenal klopt de werkelijkheid met jou op een beeldscherm uitgezette route? Verdwalen in een vreemd land bij 35 graden celsius wil je liever niet. Kortom: avontuur.

Maar wat is het allemaal de moeite waard. Iets aan hardlopen maakt dat je je de omgeving eerder eigen maakt dan wanneer jij je er fietsend, wandelend of met de auto doorheen verplaatst. Dat zullen niet-lopers misschien niet met me eens zijn, maar hardlopers weten beter.

De meest hardloopvriendelijke stad buiten Nederland waar ik ooit heb gelopen is Tel Aviv. Daar staan langs het strand om de paar honderd meter drinkfonteintjes. Om de paar kilometer zelfs speciale waterpunten waar je een fles kunt vullen. Zo luxe krijg je het elders niet en is het dus zaak om je eigen water bij je te hebben. Puntje van aandacht voor iedereen die meer dan tien kilometer wil lopen of gaat rennen op een plek waar het warmer dan 30 graden is.

Verder is daar ondanks je zorgvuldige planning natuurlijk altijd nog de kans dat je verdwaald. Dat kan best vervelend zijn als je al vijftien kilometer in de benen hebt en je weet totaal niet waar je bent. Op een marathon zul je meestal niet gerekend hebben. Zelf neem ik daarom altijd mijn telefoon mee. Je goede vriend smartphone kan je terugbrengen en in uiterste nood kun je bellen. Maar vooropgesteld, een beetje dwalen in een nieuwe omgeving is ook wel deel van de charme.

Zin in vakantie.