Het was vlak voor de start van de Marathon Rotterdam van 2015 dat ik ontdekte dat er mannen van boven de 75 nog wekelijks onderling strijden om titels. In het startvak voor me, het vak van de wedstrijdlopers stond een oudere heer die op zijn startnummer NK M75 had staan. Hij deed mee om de nationale titel op de marathon voor zijn leeftijdscategorie. Een lifegoal was geboren.

De op die dag 77-jarige Willem Landman uit Lelystad hield Piet de Haas (what’s in a name) en Siem Pleijsier achter zich en pakte in een tijd van 3:54,48 de Nederlandse titel bij de 75-plussers. Ik zocht vandaag nog eens verder in de uitslagen en zag dat er bij de marathon in Rotterdam een jaar later dertig mannen van 70 jaar en ouder waren gefinisht. Lifegoal!

Het grootste fenomeen als het gaat om hardlopen op leeftijd is de Canadees Ed Whitlock. Deze onverwoestbare ijzervreter slaagde erin om een marathon onder de drie uur te lopen toen hij de 70 al gepasseerd was. Over een paar dagen wordt Whitlock 86 en het einde van zijn hardloopleven is nog altijd niet in zicht. In oktober vestigde hij weer eens een wereldrecord door als 85-jarige een marathon onder de vier uur te finishen. De wetenschap is, begrijpelijk, gefascineerd door het fenomeen Whitlock.

 

Foto: Sukru Mese
Ik meen op foto’s van Ed te kunnen zien hoe het zit, hoe het in hemelsnaam mogelijk is wat hij doet. Hij ziet eruit alsof hij volmaakt gelukkig is als hij hardloopt. Het plezier spat eraf, zelfs als hij na vier uur rennen over de finish komt. Whitlock heeft iets gevonden wat hem bergen plezier bezorgt en hij heeft besloten dat hij dat blijft doen tot hij erbij neervalt.

Dat wil ik ook. Natuurlijk, vergeleken bij Ed ben ik een kleuter, maar toch. Ik ben de 40 inmiddels ruim gepasseerd en heel veel sneller ga ik niet meer worden. Hoe ga ik er straks mee om als ik merk dat mijn tijden echt achteruit gaan, definitief? Dan hoop ik dat de Ed Whitlock in mij wakker wordt en dat ik ook zin houd om een paar keer per jaar een startnummer op te spelden en om 42 kilometer te gaan rennen.

Het gaat een hoop discipline kosten om zo lang door te kunnen hollen. Je moet namelijk aanvoelen dat het op een goed moment tijd is om gas terug te nemen. Minder kilometers gaan lopen, af en toe een jaar geen marathon lopen. Daar is zelfinzicht en een beetje nederigheid voor nodig. Verder moet het natuurlijk ook een beetje meezitten qua gezondheid.

Hoe het ook zij, ik ga ervoor. Ik ben te laat begonnen met lopen om echt spectaculaire tijden neer te zetten, maar wie weet wat voor hoogten ik nog bereik als oud mannetje. Ik lees net dat Ed Whitlock als tiener veel liep, maar vervolgens een hele tijd niet. Pas na zijn 40e begon hij weer en startte hij met zijn opmerkelijke zegereeks.

Er is hoop!