Dafne Schippers pakte gisteren brons op de 100 meter tijdens de Europese Kampioenschappen in Berlijn. Ik zat in de auto en luisterde naar het verslag op de radio. ‘Teleurstellend’, ‘Schippers is er niet in geslaagd…’, ‘Schippers moet weg bij coach Rana Reider’. Even later was Dafne te horen. Ze vertelde dat ze tevreden was met brons, blij dat ze in deze finale haar snelste 100 metertijd van dit seizoen had gelopen. Dat strookte niet helemaal met het sentiment van de programmamakers in Hilversum. ‘Een teleurstellende avond in Berlijn’, bleef het oordeel.

Foto: Nike

Met verbazing en stijgende ergernis zat ik ernaar te luisteren. Op basis van wàt verwachtten de mensen in de studio en de verslaggever nu eigenlijk dat Schippers op dat supermoeilijke nummer dat de 100 meter sprint is, wel even goud zou pakken? Omdat haar dat twee jaar geleden op de EK in Amsterdam was gelukt? Even ter illustratie: met de 11:20 die in Amsterdam 2016 goed was voor zilver, was je gisteravond in de door de Britse Dina Asher-Smith gewonnen finale zevende (!) geworden. Daar hoorde ik gisteravond geen woord over. Dat Asher-Smith op weg is om absolute wereldtop te worden – of dat zelfs al is? Geen woord. Of dat de 100 m niet Schippers’ afstand is of dat ze slechts een honderdste seconde naast het zilver greep? Ging het niet over. ‘Wij’ zaten met onze rood-wit-blauwe brillen klaar voor een gouden race en dan doet de realiteit er even wat minder toe.

Verderop in de uitzending werd nog wel de vraag gesteld ‘of we dan misschien te kritisch zijn’ als het gaat om de prestaties van Schippers. Nee, dat waren we niet. We mogen best hoge verwachtingen hebben, zo luidde het oordeel.

Hoge verwachtingen? Natuurlijk mag dat. Maar baseren we die ook ergens op? Het leek gisteren echt wel alsof de verslaggever van dienst niet vaker dan één keer per twee jaar achter de microfoon kroop om een sprintwedstrijd te verslaan. Had hij dan niet de prestaties van Schippers op de 100 m in de Diamond League-wedstrijden gezien? Wist hij iets van de aanloop die Dina Asher-Smith had naar dit toernooi? Het leek er niet op. Dafne heeft twee keer eerder de Europese titel gewonnen, dus we hebben recht op goud, sijpelde tussen de regels door.

Door die infantiele bril worden maar al te vaak sportprestaties bekeken. Sifan Hassan, favoriet voor winst op de 5000 meter, kan haar borst natmaken. Ook zij wordt geacht op dit slopende nummer even goud te halen.

Het is misschien een gebrek aan echte atletiekjournalisten bij kranten en sommige andere media. Maar artikelen over de naderende EK gingen vooral over de hoeveelheid te verwachten medailles. Huidige vorm, stand van de concurrentie, daar las ik maar weinig over. Vetter, Hassan, Martina, Schippers hebben eerder medailles gewonnen, dus gaan dat weer doen. Zo treurig stemmend simpel allemaal. Daarnaast vind ik deze benadering van topsport totaal respectloos naar de atleten. Enig idee hoe hard je moet werken om überhaupt mee te kunnen doen aan zo’n internationaal toernooi? En het gros van deze atleten verdient ook nog eens niet meer dan een knaak en een bos wortelen.

Ga het eens over de sport hebben. Staar je niet blind op de Nederlanders en het eremetaal. Met meer kennis over die sport en de kracht van de concurrentie, voelt het pas echt fantastisch als één van onze landgenoten een medaille pakt.

Tot zover mijn rant. Mocht je tot hier hebben doorgelezen; bedankt.