Iedere sport heeft Messi’s en Ronaldo’s nodig. En ook Dirk Kuyten en Matthijs de Ligten. We willen kunstenaars zien en noeste arbeiders. Hier en daar een slager als Matterazzi of een Vinnie Jones of Jan Wouters. Een klootzak als Van Bommel zelfs. Sport is van zichzelf al mooi, maar het zijn de beoefenaars die ziel geven aan de sport. De allermooiste zielgevers zijn wat mij betreft de zonderlingen, de buitenbeentjes, de excentriekelingen; de Colombiaanse keeper René Higuita, een wielrenner als Bram Tankink of de knetterleipe schansspringer Eddie ‘The Eagle’ Edwards.

De marathon wordt gedomineerd door de Oost-Afrikanen, waarvan we maar weinig van te zien krijgen. Interviews met de winnaars na afloop zijn vaak net zo interessant als de plichtmatige praatjes die we zo goed kennen van voetbal. De toplopers zijn gedisciplineerd en kortgeknipt en lopen er allemaal hetzelfde bij. Allemaal? Vanuit de kelder van het Amerikaanse hardlopen is een uitzondering bezig met een opmars naar de spotlights. Zijn naam? Noah Droddy.

Voor het grote publiek in de States was hij ineens daar aan de start van de 10 kilometer tijdens de Olympic Trials. Tuurlijk, hij had zich ook al gekwalificeerd voor deelname aan de trials voor de Olympische marathon, maar dat is goeddeels onopgemerkt gebleven. Zo niet die 10 kilometer in de zomer van 2016. Daar stond ineens een dude met pikzwart haar tot ver over zijn schouders, een forse snor, een zonnebril op zijn neus en een petje achterstevoren op zijn knar. ‘What the fuck?’, dacht sportminnend Amerika. Hoe is die stoner daar terechtgekomen? Sommigen dachten dat het een stunt was, een geintje.

De wedstrijd werd een debacle voor Droddy, die zelfs op twee rondes werd gezet door winnaar Galen Rupp. Dat was lachen, die zien we niet meer terug, zullen veel atletiekvolgers hebben gedacht.

Maar niets daarvan. Droddy was nog niet klaar. Hij werd tweede tijdens het Amerikaans kampioenschap over 10 mijl (16,1 km) en in maart liep hij tijdens de New York City Half Marathon een halve in 1:01:48. Hij werd daar ‘slechts’ zevende, maar liet een rijtje grote Amerikaanse lopers achter zich. Noah wasn’t kidding, zoveel was duidelijk.

Ook de commercie ontdekte de excentrieke man uit Indiana. Inmiddels wordt hij gesponsord door Pizza Hut (!) en is hij toegetreden tot de stal van Saucony. Afgelopen zondag liep hij de Chicago Marathon in 2:16:26. Droddy is een marathonloper. Hij kan nog veel beter, vindt hij zelf. Dat hoop ik ook. Vooral hoop ik dat we nog veel van deze smaakmaker gaan zien. En dat er altijd nieuwe Noah Droddy’s zullen zijn.