Dit voelt een beetje als een biecht. Als ik het in mijn blogs heb over de waarde van hardlopen, gaat het over beleving, lekker buiten zijn, plezier hebben in bewegen. Je overgeven aan de oerbeweging die hardlopen is, dat wat de hardloper van nu verbindt met onze te voet jagende voorouders. Maar ondertussen baal ik dat mijn hardloophorloge stuk is en mijn run niet gelogd is.

Toen ik begon met hardlopen, liep ik naakt. Dat wil zeggen, zonder tijdsregistratie.

Toen ik begon met hardlopen, liep ik naakt. Dat wil zeggen, zonder tijdsregistratie. Dat beviel prima. Maar toen ik een keer met iemand meeliep die een Nike Sportsband om zijn pols had met een bijbehorende chip in zijn schoen, ging ik me de runs die daarop volgden toch afvragen hoe ver ik had gelopen en hoe snel dat was gegaan. Een paar maanden later had ik ook zo’n Nike-pod in mijn schoen. Ongelofelijk trouwens hoe snel die technologie prehistorisch wordt.

Het gaf mijn hardlopen een extra dimensie. Thuisgekomen koppelde ik meteen mijn bandje aan mijn laptop en zag ik allerlei fancy grafieken en kilometertijden verschijnen. Met als bonus, zeker in het begin van mijn lopersbestaan, steeds nieuwe persoonlijke records. Later toen ik met gps ging lopen, kwam daar het grote genoegen van het routekaartje bij. Ja, deze kinderhand bleek snel gevuld.

Je wordt een beetje een verzamelaar van hardlopen met een app of met een hardloophorloge. Nog niet gelopen kilometers wil je graag aan je collectie toevoegen en zoals een verzamelaar er een kick van krijgt om zijn collectie uitgestald te zien, zo kijkt de hardloper met genoegen naar een steeds indrukwekkender aantal gelogde runs en kilometers.

Techniek laat je soms in de steek. Dat is een treurig en irritant gegeven. En zo kan het gebeuren dat er van een longrun van 25 kilometer maar 5 kilometers geregistreerd zijn. Batterij leeg, geen signaal, app gecrasht, horloge dood, whatever. En dan bekruipt de moderne hardloper het gevoel van ‘een run niet gelogd is een run niet gelopen’. Totale onzin, en waanzin bovendien, maar toch, dat gevoel is er. Ik weet dat ik niet de enige ben.

Een beetje een hardloopneuroot zijn, vind ik prima, maar deze verslaving aan cijfertjes en registratie gaat te ver. Geconfronteerd met mijn losgeslagen verzameldrang, zie ik in dat het anders moet. Terug naar het naakt lopen.

In een ideale situatie zou de techniek van een hardloophorloge of -app zichzelf overbodig maken. Dat je na verloop van tijd zelf precies aanvoelt hoe een bepaald tempo voelt en of je dus te snel of te langzaam loopt. Uiteindelijk geeft dat gevoel je veel betere feedback dan wat voor technologie dan ook.

Terug naar de basis dus, een beetje dan. Voortaan één keer in de week een run zonder horloge of app. Dat gaan we doen. En ondertussen op zoek naar een nieuw hardloophorloge. Dat wel.