Is het de zoveelste dieethype, is het een hipsterdingetje? Veganisme of strikt plantaardig eten is hoe dan ook flink in opmars. En daarmee ook de discussie over de zin en onzin van deze eet – en leefwijze.

Wie veganistisch leeft, eet en drinkt geen van dieren afkomstige producten (ook geen honing) en draagt geen leer, geen wol en gebruikt geen producten waar dier in verwerkt is. Bijvoorbeeld geen schoenen waarin lijm is gebruikt die gemaakt is van dierenbotten. Winegums, marshmallows, (de meeste) sambal, (de meeste) kroepoek, gevulde koek, stroopwafel, taart; allemaal niet vegan. Precies, echte vegans zijn er dan ook niet zoveel. Wel steeds meer mensen die gedeeltelijk of helemaal plantaardig eten.

En daar ben ik er een van. Sinds oktober 2014 consumeer ik geen vlees, vis, eieren of zuivel meer. Zo werk ik niet mee aan de instandhouding van de bio-industrie, eet ik gezonder en bewuster en doe ik de planeet een plezier. De koeien, de varkens, de kippen; van mij hebben ze niks te vrezen.

Op de interwebs, op social media, in tijdschriften of in sportscholen gaat de discussie over de zin of onzin van een plantaardig dieet vrijwel altijd over de vraag of het gezond is of niet. Goeie vraag natuurlijk. Gek genoeg stellen weinig mensen zich die vraag als ze een kilo plofkip in hun mandje slingeren. Of als ze na 26 bier een broodje döner naar binnen rammen.

Terug naar de vraag: is het wel gezond? Ja, dat is het zeker. Maar, wil je overschakelen op een plantaardig dieet, dan doe je er goed aan om wat onderzoek te doen. Welke voedingsstoffen heb je nodig op een dag, hoeveel heb je daarvan nodig en uit welke voeding haal je die? Je hoeft tegenwoordig bepaald geen Sherlock te heten om dat uit te vogelen.

Gelukkig mag iedereen lekker zelf weten wat ‘ie eet. Zelf hou ik het erop dat slim plantaardig eten, heel veel gezondheidsvoordelen oplevert. Maar het is voor mij nog veel meer een ethische keuze. De bio-industrie is een monsterlijk systeem, verwoestend slecht voor dier, mens en planeet. Natuurlijk is er ook vlees te krijgen van dieren die wel een redelijk leven hebben geleid, maar ik ken verdomd weinig mensen die daarvoor daadwerkelijk naar de biologische slager gaan. Wel heel veel die ‘zoveel mogelijk scharrel kopen’. Scharrelvlees of -eieren van de supermarkt? Net zo goed bio-industrie.

Maar nu de hamvraag (rimshot): kun je een beetje kilometers maken op zo’n konijnendieet? Vooral onder marathonlopers en ultraspecialisten groeit het aantal vegans and ‘plant powered athletes’. Ultraloper Scott Jurek won er de ultramarathons Western States en Badwater (Google maar eens) mee. En rende eens in 24 uur ruim 265 kilometer achtereen, puur op plant power.

En ik? Ik loop heerlijk op bonen, noten, pasta, brood, rijst, bananen, oesterzwammen, tempeh, soja- of amandelmelk, seitan en zelfs tofu! Al vereist dat laatste wel flink wat smaakmakerij. Ik liep er twee marathons op, mijn eerste ultra’tje (50km) en loop momenteel zo’n 110 kilometer per week op weg naar de volgende marathon. Plant power!