Op dit blog deelt Klaas Boomsma zijn liefde voor en kennis van het hardlopen. En hoopt jou te motiveren om ook lekker te gaan lopen.

Daar sta je dan met die medaille om je nek. Helemaal aan gort, maar voldaan. Je hebt die Dam tot Damloop, halve marathon of zelfs een hele gelopen. Maandenlang was dat je focus en nu zit het erop. Da’s mooi, maar misschien ook wel een beetje jammer. Toch?

Geloof het of niet, maar er bestaat zoiets als Post-Marathon Syndrome, inderdaad: PMS. Dit syndroom slaat meestal een paar dagen na de race toe. Als de euforie van het finishen is weggeëbd, de stroom likes op je medailleselfie is opgedroogd en jij achterblijft met een gevoel van doelloosheid. Waarheen, waarvoor? Vergelijk het met dat gevoel dat je als kind had op de ochtend na pakjesavond. Al die build-up naar de grote dag en dan ineens de volgende dag het besef dat er nu een hele tijd niks komt.

Hoe ga je daarmee om of hoe voorkom je dat jij ten prooi valt aan de blues?

Heb je een teleurstellende tijd gelopen? Dan kun je als je net een 10 km hebt gelopen volgende week gewoon ergens anders nog een poging wagen. Met een halve of hele marathon wordt dat lastiger. Als je te snel zo’n nieuwe uitputtingsslag inplant, loop je de kans dat je overtraind of geblesseerd raakt en voor je het weet in een vicieuze cirkel van fysiotherapeuten of matige resultaten terechtkomt. Als je echt heel erg de drive voelt om je te revancheren – en gelooft dat dit je (halve)marathonblues zal doen verdwijnen – kun je vier weken na je grote race bijvoorbeeld een 10 km gaan lopen.

Een aanpak die voor velen van ons lastiger is, maar die ‘in the long run’ wel meer oplevert is de weg van acceptatie. Accepteer dat het vandaag niet je dag was, dat kan gebeuren. Dit accepteren gaat een stuk makkelijker als je erin slaagt de positieve punten van de hele ervaring te zien. Bijvoorbeeld dat je weer een race kunt toevoegen aan je lijst. Dat jij je ertoe hebt kunnen zetten om ergens hard voor te trainen. Dat de tijd die jij hebt gelopen voor anderen misschien een droomtijd is. Dat training nooit voor niets is. Met de afgelopen race heb jij weer een flink basaltblok aan je hardloopbasis toegevoegd. Zie je, dan valt het allemaal alweer hartstikke mee!

Het is elke keer weer even wennen, de dagen en weken na een marathon, het leven zonder trainingsschema. Nadat je lichaam is hersteld van het pak slaag dat het heeft gekregen, ‘mag’ je nu helemaal zelf weten wat je gaat lopen. Zelf vind ik dat ongeveer een week leuk. Dan ontstaat er een dringende behoefte aan een nieuw doel. Het klinkt dwangmatig, maar het is heel prettig om te trainen binnen een kader. Je hoeft niet met jezelf in debat of je gaat lopen, hoe ver en hoe snel, nee je doet gewoon wat er op het schema staat. Geloof me, dat is niet zo dwingend als het lijkt. Hardlopen op zich biedt namelijk al een zee van vrijheid.

Soms ontstaat de behoefte aan een nieuw project al voordat het vorige is afgerond. Zo vroeg ik mij vrijdagochtend af – op weg om mijn startnummer voor de Amsterdam Marathon op te halen – of je in Nederland iedere maand een marathon zou kunnen lopen (alleen in november is er geen. België niet gecheckt). Dat vooruit plannen kun je beter uit je hoofd laten. Beleef eerst maximaal wat direct voor je ligt.

Stond jij afgelopen weekend in Amsterdam aan de start? Gefeliciteerd! Laat deze prestatie niet vergallen door PMS.