Geen tijd om te sporten? Onzin. Tenminste dat beweren wij in Beweeg! Het boek dat mijn broer en ik samen met het team van de Vondelgym maakten. In dat boek behandelen we allerlei redenen om niet te trainen – geen tijd, geen energie, te oud, etc. – en trappen die als Italiaanse verdedigers onderuit.

Mooi allemaal die theorie, maar het is allemaal niets waard als je alle wijsheden niet zelf in de praktijk brengt. Met de geboorte van onze dochter Daantje afgelopen woensdag is voor mij de tijd aangebroken ‘to practice what I preach’: tijd, zin en energie vinden en maken om hard te lopen.

Ik was gewend om acht uur achter elkaar als een blok te slapen. Nu sprokkel ik – tussen luiers verschonen en voeden door – uurtjes bij elkaar. Dat dit iets doet met je energievoorraad, is een understatement. En daarmee ook wel wat met de zin om te gaan sporten; die is minder. Zeker omdat je in deze periode eigenlijk niet verder dan vijf meter bij je dochter vandaan wilt zijn.

Dan tijd. Onze dagen bestaan ineens uit blokken van drie uur: luier verschonen, voeden, slapen, repeat. Tussendoor moeten boodschappen gedaan worden, gekookt, gegeten, gewerkt. En liefst dus ook hardgelopen. Dat vraagt enige creativiteit, een welwillende partner, hulp van de kraamzorg, maar bovenal de wil om te blijven bewegen.

Als de kans zich voordoet: pak ‘m. Zo had mijn vrouw haar fiets nog bij het ziekenhuis staan en moesten er boodschappen gedaan worden. Met een omweg door het park vijf kilometer gerend naar die fiets en op twee wielen via de supermarkt weer terug. Lekker dat dat was!

Voordeel van hardlopen is ook dat het geen uren hoeft te duren. Je kan binnen een uur weer terug zijn en een volledige workout in de tas hebben. Nog veel belangrijker is dat je van zo’n drie kwartier trainen een enorme stoot energie krijgt. Zet jezelf er een keer toe om even die paar kilometer te maken, al ben je nog zo moe, en je zult zien dat het je dan steeds vaker en makkelijker lukt om even tijd te vinden om te sporten. Dat beloof ik je.