Saai is voor de armen van geest

Het jaar is nog jong, maar de eerste marathon is al gelopen. Waar voor sommige lopers een marathon pas interessant is als hij buiten de landsgrenzen plaatsvindt of in iedere geval onder grote publieke belangstelling, liepen we deze met iets minder dan 100 mensen onder een grauwe hemel rond de Bosbaan in het Amsterdamse Bos. Zeker elf mensen juichten ons hartstochtelijk toe.

‘Rond de Bosbaan? Hoe loop je daar een marathon?’, vraag je je misschien af. Nou, door er acht keer omheen te lopen. Tel daarbij een aanloopje van een kleine drie kilometer en voilà, je hebt een marathon. Voor mij zit ‘m het avontuur van de marathon in die 42,195 kilometer, niet zozeer in de plaats. Natuurlijk is het heel tof om ergens op een spannende plaats of in een bruisende stad een marathon te lopen, maar de echte reis speelt zich af in je hoofd en om daar te geraken hoef je niet in een vliegtuig te stappen.

‘Maar is het niet verschrikkelijk saai, acht rondjes Bosbaan?’ Saai is voor de armen van geest. Het is toch juist mooi – best spannend ook – om de geest een beetje een uitdaging te geven? Uiteraard kwamen er wel een paar wanhopige gedachten op. Toen ik er twee rondjes Bosbaan op had zitten, vroeg ik me ernstig af waar ik aan was begonnen en waarom ik dacht dat dit een goed idee was. Bij het opkomen van zo’n gedachte begint het spel. Je moet ‘m vangen en terug in zijn hokje stoppen. Het labeltje ‘saai’, ‘geestdodend’ of ‘afgrijselijk’ moet eraf en in plaats van een oordeel te vellen over wat je aan het doen bent, gewoon doen. Aan het derde rondje beginnen dus en na tien minuten in die ronde bedenken dat je na deze alweer aan de vierde begint en dat je, als je die hebt gehad, alweer over de helft bent!

Zo probeer ik mezelf de komende maanden regelmatig fysiek en mentaal uit te dagen in aanloop naar de 100 km die ik in september wil gaan lopen. Tien rondes van tien kilometer. Rondjes lopen voor gevorderden.

Die marathon rond de Bosbaan, de Sri Chinmoy Inspiration Marathon, werd almaar leuker naarmate de rondjes vorderden. Na vijf rondes dacht ik: ‘best lekker zo aftellen’. Het werd zelfs een van mijn beste marathons. Niet zozeer qua tijd, ik bleef 6,5 minuut boven mijn pr, maar ik liep wel in een negative split (tweede helft sneller dan de eerste) naar een tijd van 3 uur en acht minuten. Best lekker voor een trainingsloop! Mijn strijdmakker Alexander, die ook die 100 km in Winschoten gaat lopen en dan drie maanden later nog een keer 100 km door de bergen rond Kaapstad, liep een pr. Kortom, we hebben aanleg voor rondjes.

Over iets meer dan vier weken loop ik 50 km over bospaadjes tijdens de SallandTrail. Dat moet mijn 20e marathon worden. Jubileum! Daar gaan er nog wel een stuk of wat bijkomen in 2020. Because I love it. Of het nooit saai wordt al dat lopen? Saai is voor de armen van geest.