Je kent het wel, mensen die aangeven sportverslaafd te zijn.Misschien ben je zelf wel degene die dit met trots aankondigt in een groep.Over het algemeen komen er dan bewonderende blikken, óóhs en ááhs of de altijd hatelijke ‘ik wou ik dat ik daar tijd voor had’

Maar wat nou als je écht sportverslaafd bent, als je écht niet zonder kunt, omdat je lichaam en je geest volledig het padje af zijn als je een dag niet gaat? Dan is het ineens niet meer iets om trots op te zijn, maar om je zorgen om te maken.

Omdat sport als iets gezonds wordt gezien, zullen mensen niet snel in de gaten hebben dat steeds een beetje meer sporten uiteindelijk schadelijk kan zijn.& Dat maakt het dus ook een stuk meer maatschappelijk geaccepteerd dan&amp een drugs- of alcoholverslaving. Uiteindelijk kan je met een sportverslaving echter zowel je lichaam, geest als sociale omgeving schade toebrengen.

Iedereen heeft wel eens gehoord van de aanmaak van endorfine (je happy-stofje) tijdens het sporten. Maar wist je ook dat je dus juist daar verslaafd aan kan raken? Als je afhankelijk bent geworden van die endorfine, en je krijgt dat ineens niet meer, bijvoorbeeld vanwege een blessure, kan je zelfs afkickverschijnselen krijgen, zoals hartkloppingen, duizeligheid en een\nverhoogde spierspanning.

De volgende fases kan je onderscheiden bij eigenlijk alle soorten verslaving
1. Experimenteerfase&lt: Ergens kom je voor het eerst in aanraking met jouw sport: hardlopen, crossfit, boxen, yoga, je kunt het zo gek niet bedenken. Vaak is de experimentele fase aangedreven door een sociale factor (je vrienden zijn lid van dezelfde Gym bijvoorbeeld, of je ziet via social media voorbeelden van afgetrainde mensen en denkt: dat wil ik ook!)

2. Fase van sociaal of geïntegreerd gebruik: Je weet de positieve effecten en onderdelen van het sporten in je leven in te bouwen en te gebruiken, zonder dat jij of anderen daar last van hebben. Op dit moment is er nog weinig aan de hand.

3. Fase van problematisch/schadelijk gebruik: Het sporten krijgt een steeds meer overheersende rol in je leven, waardoor bijvoorbeeld sociale afspraken moeten wijken voor je sportregime. Het grote verschil met fase 2 is dat je niet alleen sport gebruikt omdat je je daardoor lekker voelt, maar dat je sporten nu ook gebruikt om negatieve emoties en spanning te verdrijven. Kortom: je bent bezig met een leegte opvullen in plaats van iets compleets aan te vullen.

4. Verslaving: in deze fase heeft het sporten je leven compleet overgenomen. Je hebt hier fysiek, psychisch en sociaal erg onder te lijden en je kunt er niet mee stoppen.

Wil je weten of jij nog wel op een gezonde manier bezig bent met sport? Beantwoord dan de volgende vragen:

Besteed je steeds meer en meer tijd aan sport?
Zeg je sociale afspraken af om te kunnen sporten?
Train je dagelijks (of meerdere keren per dag)?
Voel je je leeg en prikkelbaar als je een dag niet kunt sporten
Ervaar je meer verdriet, spanning of angst als je niet sport?
Voel je je incompleet als je een keer niet sport?
Sport jij keihard door, ook al heb je een blessure of ben je ziek
Sport je omdat je het nodig hebt en niet omdat je het leuk vindt?
Merk je dat je soms (teveel) lijdt onder de strenge sportregels die je jezelf\noplegt?

Merk je nu dat je veel ja’s hebt geantwoord, dan kan het verstandig zijn er eens met een coach, trainer, psycholoog of huisarts over te praten. Uiteindelijk willen we natuurlijk graag dat jij in control bent en sport kunt gebruiken als een aanvulling op je leven en niet een opvulling van een leegte in dat leven.  Heb je vragen aan mij? Neem dan gerust contact op!