Hoera, ik heb weer tien kilometer aan een stuk gelopen! Double digits! En het allerbeste nieuws is wel dat daar geen vervelende, lichamelijke reactie op volgde. Ik zie enorm uit naar de dag dat ik weer duurlopen van 30 kilometer kan doen, maar voor nu moet ik vooral oppassen niet gierig te worden. Ongeduld is een van de belangrijkste oorzaken van blessureleed en is zeker de grootste valkuil op weg naar succesvol herstel.

Foto: Domin Meinema

Dus, bouw ik gestaag mijn kilometers uit, lig ik dagelijks mijn beenspieren te rollen én werk ik aan sterkere benen en core. Veel liever maak ik buiten mijn kilometers, maar ik heb er toch ook wel weer plezier in om in de gym met gewichten in de weer te zijn. Een beetje dan. Het is onwennig om weer aan krachttraining te doen. Een ego-dingetje. Wetend hoe vaardig en kundig mijn binnenwerkende collega-trainers zijn, voel ik me nogal onzeker als ik op hun terrein aan de slag ga.

Bij de Vondelgym wordt ik omringd door een klein leger van ijzerprofessionals. Trainers die zo’n beetje alles weten over krachttraining; over de uitvoering en de theorie. Bovenop de studies of opleidingen die ze al afgerond hadden, doorlopen ze bij ons ook nog een intern traject ‘Train the Trainers’. Er is dan veel aandacht voor verantwoorde en technisch goed uitgevoerde krachttraining in onze gyms. En zo hoort het ook.

De afgelopen weken begreep ik ineens heel goed die mensen die niet de stap durven te zetten om naar een sportschool te gaan. Die zich schamen omdat ze niet weten wat ze met die gewichten moeten doen en die zich bekeken voelen.

De oorzaak van mijn ongemak was de squat. Een jaar of wat geleden toen ik nog regelmatig met mijn broer trainde, ging de moeder aller beenspieroefeningen nog wel, maar probeerde ik nu met rechte rug en gewicht op mijn nek door de hurken te gaan, dan leek het alsof ik een lens kwijt was. Het ziet er niet uit, om je kapot te schamen.

Van schaamte krijg ik geen sterke benen. Ik heb dus maar om hulp gevraagd. Dat is dan weer het voordeel van werken in zo’n hok vol capabele trainers. En nu is het stukje bij beetje werken aan mijn squat. Trots inslikken. Stuntelen, maar doorzetten. Net als die dappere mensen die hun onzekerheid aan de kant zetten en het doen, wél die gym binnen stappen.