The Passion Paradox

“Wat moet het toch geweldig zijn om iedere dag je passie uit te kunnen oefenen!”
Een zin, waarin ik haast een licht benijdende toon bespeur, die mensen regelmatig naar mij uiten als ik ze vertel over het hardlopen. Dan glimlach ik en meestal beaam ik het met een “ja, inderdaad”.

Deze zo nu en dan voorkomende, goedbedoelde constatering, heeft me stil doen laten staan bij het woord ‘passie’. Intens geluk, hartstocht, constant genot en liefde zijn een aantal associaties die het woord bij me oproepen. Niet per se gevoelens die het hardlopen bij mij teweeg brengen als ik met benen vol melkzuur, gutsend van het zweet, mijn best moet doen om mijn ontbijt binnen te houden.

Als ik ’s ochtends wakker word voor een training, zou ik wensen dat ik met een boog uit bed zou springen, dansend van opwinding, ongeduldig om mijn met zorg gepoetste, de avond te voren reeds klaargezette, renpareltjes aan te trekken. Niets van dat alles is het geval. Vrijwel dagelijks ervaar ik een weeïg gevoel van spanning en tegenzin in mijn buik. Sta ik van mezelf te kijken hoe ingenieus ik ben in het verzinnen van excuses. En kan ik misselijk worden van de gedachte tien keer een kilometer te gaan lopen in een snelheid die zelfs op de fiets al een uitdaging is.
tegelijkertijd stel ik mezelf de vraag of het niet beter is om te stoppen en een andere bezigheid te zoeken. Een passie moet toch altijd gelukzalig, hartstochtelijk en zo zijn?

Maar dan toch, een schamele 45 minuten later, sta ik aan de rand van het hoofdpad van het Amsterdamse bos. Strak in (ren)pak. Mezelf op scherp zettend voor een uitdagende sessie. Ga ik het halen? Tien keer een kilometer is wel veel. Ik kan er misschien zes doen vandaag.

Waarom doe ik dit? Elke dag opnieuw. Zoals mijn moeder zou zeggen: Kind, wat doe je jezelf aan?

Omdat; Ik de bomen vanuit mijn ooghoeken voorbij zie razen. Het asfalt als een lopende band onder mij door snelt. De kick van het inhalen van fietsers. Wandelaars die van schrik een sprongetje maken van het geruisloze geweld. De ambivalentie aan stemmen in mijn hoofd die me willen manen tot stoppen en dan vloeken dat ik spijt zou krijgen, omdat er geen enkele reden voor is.
Het gecontroleerde, ritmische geluid van mijn ademhaling, harder en harder tegen het einde. Het stellige getik van mijn voetzolen op de harde ondergrond. En dan… de rust. Het is klaar. Enkel het hevig op en neer gaan van mijn buik door de hoge hartslag en mijn tintelende benen, als tekenen van een intens spel dat ongeveer 45 minuten heeft geduurd. Gelukkig en voldaan dat ik het heb volbracht. De rest van de dag loop ik op wolken.

Is het woord ‘Passie’ hier misschien dan toch op zijn plek?

Het boek ‘The Passion Paradox’ van Brad Stulberg en Steve Magness heeft mij duidelijk gemaakt dat mijn associaties met het woord slechts één kant belichten. Passie bevat ook een andere, meer donkere kant. Geen licht zonder schaduw zal ik maar zeggen.

Het is niet voor niets dat ‘passio’ het Latijnse woord is voor ‘lijden’.

Shopping cart

Subtotal
Shipping and discount codes are added at checkout.
Checkout