Het liefst zou ik niets dragen. Nou ja, niets. Zo min mogelijk. Een broek is wel fijn om – zoals Job Cohen het ooit zo mooi zei – ‘de boel bij elkaar te houden’. Schoenen zijn ook wel handig als je voornamelijk op asfalt en steen loopt. Maar altijd zonder shirt hardlopen; ik zou ervoor tekenen.

Foto: Nigel van der Horst

Al sinds ik ren, daarvan bezeten ben en zodoende heel veel trainingsvideo’s heb gezien, kijk ik met een vleugje jaloezie naar mijn Amerikaanse hardloopcollega’s. Zodra het kwik boven de vijftien graden is, gaan de shirts uit. Steevast. Of ze nu over een stoffige weg in Oklahoma draven, heuvel op in Oregon of door een stampvol Central Park; de bast is bloot.

Aan het hollen met zonder shirt staan hier bij ons een paar dingen in de weg. Het weer. Maar bovenal de etiquette. Men vindt het hier ‘not done’ om je in je blote bovenlijf op de openbare weg te begeven. Daar kun je natuurlijk schijt aan hebben, maar een dergelijke aanleg voor maling is mij niet gegeven. Wat in mijn geval ook niet bijdraagt aan het schijt hebben, is mijn doorgaans spierwitte loperslichaam. Niet het soort torso waarmee je volle zalen trekt.

Maar dan afgelopen zaterdag. Het was vrij warm en knetterdruk in het Vondelpark. We hadden daar ons maandelijkse 5 km-loopje, Vondelgyms Fast Five. De opkomst was bedroevend laag en dus besloot ik zelf ook maar mee te lopen. Met collega Dennis – kickbokstrainer en verdienstelijk hardloper – besloot ik er het beste van maken. We waren op eenderde van de 5 km toen Dennis besloot zijn shirt uit te trekken en bij fotograaf Nigel in het fietsbakkie te gooien. ‘Verdomme, ja’, dacht ik en deed hetzelfde. Drie en nog wat glorieuze kilometers volgden in volmaakte vrijheid en iets sneller dan vier minuut per kilometer. Zo moet hardlopen zijn.

Het dichtst in de buurt bij bare chested running komt de tank top. In ieder geval je schouders vrij en een fors deel van de borst. Ook de extra ruimte onder je oksels is een weldaad. Ik kan het iedereen aanraden. Veel lopers bewaren het hempie voor wedstrijden, maar daarmee ben je een dief van je eigen portemonnee. Koop veel tank tops of singlets, zoals dit model vroeger in het Wibra-krantje heette. En loop er in van maart tot november, zodra het maar een beetje kan. Dat komt het dichtst bij flying like a naked eagle.

Ik heb me alvast voorgenomen om deze zomer regelmatig over mijn gêne en vooral over de etiquette heen te stappen en mij als saluut aan de vrijheid al rennend ontdoen van mijn shirt. Dan weet je het vast. Run free!