“Yoga is the journey of the self, through the self, to the self” – The Bhagavad Gita.

Yoga is een enorme hype. Waar je vroeger hard op zoek moest naar een yoga les, wordt het nu overal en nergens gegeven. Naast de yogascholen zelf, wordt het ook aangeboden bij sportscholen, bedrijven, in hotels en op festivals en evenement. We flowen er met zijn allen op los in historische gebouwen en kerken, versierd met glow-in-the-dark-verf doen we een workshop in hippe clubs of we rollen met honderden mensen tegelijk onze matjes uit op straat in de steden tijdens wereld yoga dag.

Heel leuk en heel bijzonder dat de yoga zo aanslaat bij zo veel mensen wereldwijd en wellicht iets toe kan voegen aan hun leven, maar na zelf een hele hoop kanten van de yoga te hebben bekeken, en te hebben uitgeprobeerd, begint bij mij steeds vaker de vraag op te spelen of de yoga van nu nog wel iets in zich heeft van wat het in eerste instantie te brengen had. Hoe hoort een yoga les er uit te zien? Met een paar honderd mensen tegelijkertijd luisterend naar de juf met haar headsetje op? Of iedere ochtend om vijf uur ’s ochtends je Mysore practice in je eentje? Wat je ziet wanneer je diep in de yoga geschiedenis gaat duiken is dat het eigenlijk een heel persoonlijke reis is.

Ik snap dat er niet op iedere straathoek een echte yoga guru te vinden is, die je de ware yoga filosofie van leren op leerling over kan brengen, maar de individuele reis is wel iets waar misschien weer eens wat meer naar aandacht voor mag komen. In ieder geval wanneer je yoga les meer dan een maandelijks uurtje workout voor je is. Jaren geleden zag ik, Kumare, de meest fantastische documentaire die ik ooit heb gezien over yoga. Een Amerikaanse jongen met Indiase roots gaat proberen wat meer te begrijpen van de oude yoga filosofie, omdat hij nooit begreep wat zijn eigen oma hier uit haalde. Een prachtige ontdekkingsreis waarin hij zichzelf als yoga guru voordoet en al snel een groep volgelingen heeft. Hij probeert te achterhalen waar mensen naar op zoek zijn, waarom ze zo snel iemand op een voetstuk plaatsen om te kunnen volgen en het zo moeilijk vinden bij zichzelf op zoek te gaan naar antwoorden.

Afgelopen tijd, viel het mij opvallend vaak op dat mensen vaak graag aanhaken bij een groep. Het is natuurlijk al eeuwen bekend dat mensen kudde dieren zijn, maar mij blijft het altijd verbazen. Blijkbaar voelt het lekker veilig en zo kun je altijd wat wegvallen temidden van de rest en het is ook een stuk makkelijk om anderen te laten denken en uitvinden en dan te volgen wat je wordt opgedragen. Hoef je niet naar jezelf te kijken en kun je altijd iemand anders de schuld geven. Maar dat kan op lange termijn toch nooit veel voeldoening brengen, zou ik zeggen.

Ik kwam een blog tegen over het onderwijs in het algemeen. Wereldwijd gaat er steeds meer toegewerkt worden naar individuele leerprojecten in plaats van een algemeen opleiding patroon. Ik vond het de ultieme logica toen ik het stuk las. Omdat mensen op totaal verschillende manieren het beste uit zichzelf kunnen halen en wellicht meer aandacht moeten geven aan bepaalde andere zaken, lijkt mij dat een grote vooruitgang. Misschien werken (grote) groepen voor bepaalde mensen goed, maar het is fijn wanneer het ook op een andere manier kan. Ik hoop dat het inderdaad gaat gebeuren.

Onder andere tijdens mijn eigen yoga teacher training heb ik wel gemerkt dat ik er zelf in ieder geval niet van houd deel van de kudde te zijn. Ik ging netjes iedere maand een lang weekend met 29 andere dames en twee mannen (?) over yoga praten. Praten? Iedereen was op zoek naar haar of zijn “innerself” en ze hadden een hele hoop rommel uit hun leven op te ruimen. En daarom gingen zij zichzelf nu aandacht geven met een yoga teacher training en non-stop hun sores delen met de rest van de groep. Blijkbaar vond een groot deel het prima, want dan konden ze zelf ook los gaan, maar de documentaire kwam ongeveer iedere minuut in mijn hoofd naar boven. Waarom gingen ze niet eens naar zichzelf luisteren? Denk dat dat meer effect zou hebben en dan kon ik wat meer leren over de yoga, meditatie, ademhaling en de poses en wellicht zo uitvinden wat er bij mij van deep down te vinden is.
Hoe je yoga practice er uit ziet kun je gelukkig helemaal zelf bepalen. Wanneer je een goede basis hebt is het heerlijk af en toe samen met een groep de energie te delen en druipend van het zweet de les uit te komen. Ik zou alleen aanraden wanneer je aan de yoga begint vooral heel goed naar jezelf te luisteren. Niet naar je hoofd of je ego, maar vooral naar je lichaam en een leveltje of wat dieper in jezelf. Je voelt vast aan wat je echt nodig hebt en ga daar mee aan de slag en onderhoud en breid de zaken waar je goed in bent uit. Doe in ieder geval nooit iets zomaar omdat iemand anders het ook doet. Andere mensen hebben misschien hele andere redenen om op hun matje te staan dan jij. Blijf altijd kijken naar wat je op dit moment zelf wilt en zoek een teacher die je serieus wat te bieden heeft. Zeker niet dat het dan makkelijk is, maar zo kun je er wel op heel veel vlakken je eigen leven mee verrijken!